همايون خيری| صفحه‌ی اصلی |پارسا صائبی

بايگانی مطالب: کمانگير

دوشنبه ۲۸ بهمن ۸۷::February 16, 2009

به خاتمی امیدوار نیستم اما به او رای می دهم

به خاتمی امیدوار نیستم. این یعنی امیدوار نیستم اگر خاتمی رییس جمهور شود، و دوره ی بعد هم بماند، در پایان ِ این هشت سال حکومت ِ ایران به این حقیقت ِ بدیهی، لااقل از دید خیلی از ما، برسد که کسی مسولیت ِ هل دادن ِ دسته جمعی ِ خلق ِ بشر به بهشت را به آنها تفویض نکرده است. مساله را خیلی چرتکه ای می بینم: یا من به خاتمی رای می دهم، و تو بگو یک میلیونم درصد به سمت خواسته ام نزدیک می شوم، یا رای نمی دهم و می نشینم به امید روزی که آسمان به زمین بیاید و “کار یکسره بشود” و کسی بیاید در خانه ی من را بزند که “آقا افتضاح شده، قرار شده هر چی مردم گفتند همان بشود، لطفا بیا سرکول من بنشین برویم رای بدهی”. منطقی در نشستن به امید “نهایی شدن” ِ کار نمی بینم. رای می دهم.

خاتمی به هیچ وجه سیاست مدار ِ ایده آل ِ من نیست. اما سوال اساسا این نیست. سوال این است که مگر جز مصلحت اندیشی کاری می شود کرد؟ فکر میکنید رای دهنده ی کانادایی مثلا خیلی عاشق چشم و ابروی استفن هارپر است؟

به عبدالله نوری و امثال او هم رای نمی دهم. این مهم است که سیاست مدار در پی تغییر ساختارهای نامناسب باشد، اما این هم مهم است که اساسا اهدافش چقدر قابل اجراست.

حاصل این انتخابات این بشود که بازی قهر و رای نمی دهم را کنار بگذاریم انصافا هنر کرده ایم، حتی اگر احمدی نژاد باز بنشیند آن بالا و حرصمان بدهد.

تئوری ِ “رای بدهیم توی بوق می کنند که نظام تایید شد” هم درست است، اما مگر کسی گفته راه حل ایده آلی وجود دارد؟ حکومت حکومت باشد از شب ادراری ِ ملت هم مشروعیت برای خودش دست و پا می کند. من و تو باید کارمان را بکنیم.

(نقل از کمانگير)

Powered by
Movable Type 3.34
Free counter and web stats